Een schoen langs de snelweg

Blogs, Juni 2016, 2 minuten lezen

Laatst lag er een schoen langs de snelweg. Een linkerschoen. Verder niets wat verklaarde hoe hij daar terecht was gekomen.

Zat hij niet lekker? Maar zat die rechterschoen dan wel lekker? Of was de chemie tussen die twee verdwenen? Was de liefde langzaam uitgedoofd, zonder kans op herstel, en was de linkerschoen daarom weggelopen?

Maar kan een schoen wel weglopen? Daarvoor moet je toch met z’n tweeën zijn? Alleen maar vragen en geen antwoorden.

Ik reed verder, maar thuis maalde het vragenvuur nog door. Eenzaam schoeisel komt natuurlijk vaker voor. We hebben een compleet schap met losse sokken. Met zes kinderen rond de puberleeftijd en regelmatig logés die niet allemaal even zuinig met hun spullen omgaan, is dat blijkbaar onvermijdelijk. Niemand weet waar de andere sokken zijn. Inmiddels hebben we er tientallen die niet bij elkaar passen.

Een losse schoen vind ik toch iets anders. Bij een sok hoop ik dat de andere nog ergens uit de was komt. Bij die schoen langs de snelweg stelde ik me een afscheid voor. Twee die bij elkaar hoorden en nu niet meer samen verdergingen.

Zelf heb ik me ook zo gevoeld. Toen Lizzy overleed, raakte ik degene kwijt met wie ik dacht de rest van mijn leven op te trekken. We hadden samen een richting. En ineens moest ik alleen verder.

Ik wist niet hoe. Er waren de kinderen, er waren dingen die moesten gebeuren en dus ging ik door. Maar wat eerst vanzelfsprekend was geweest, moest ik opnieuw leren.

Inmiddels deel ik mijn leven met Monique. We kunnen samen genieten, plannen maken en vooruitkijken. Ik weet hoeveel dat voor mij betekent. Misschien was het daarom dat die achtergelaten schoen me zo bezighield.

Hoe die schoen daar werkelijk terecht is gekomen, weet ik niet. Maar voor mij was het een beeld geworden van twee die bij elkaar hoorden en afscheid van elkaar hadden moeten nemen.

Kijk eens goed naar je eigen schoenen. En als je ze nog allebei aan hebt, wees er zuinig op.