Een onverwacht weekend Wenen

Reisverhalen, Vier dagen met Monique in de zomer van 2019, 2 minuten lezen

Woensdagmiddag kroop ik achter de computer om een lastminute te zoeken. Monique en ik hadden vier dagen vrijgenomen. Die gingen morgen in, dus enige haast was geboden. Berlijn, Boedapest, Praag? Nee, Wenen. De stad van romantiek en klassieke muziek. Romantiek is voor watjes, dus niks voor mij, maar klassieke muziek kon ik wel waarderen.

Binnen een uur waren de vlucht, het hotel, de openbaarvervoerpas en twee concerten geregeld. De volgende ochtend stonden we om negen uur op Schiphol. In Wenen wachtte het Ambassador op ons, midden in het centrum. Mijn vorige bezoek was achtentwintig jaar eerder geweest, op huwelijksreis. Zonder voorbereiding vertrokken en geëindigd in een sjofel hotel boven een sekswinkel, met een nogal vulgaire eigenaar. Dat ging ik nu beter doen.

Het was rond de dertig graden. We liepen langs prachtige gebouwen en gezellige terrassen. Tijdens de lunch zaten we naast een stel dat van elkaars bord at. Hij van haar pasta, zij van zijn pizza. Een romantisch tafereel, totdat zij vond dat hij te veel pasta veroverde. Telkens als zijn vork weer drie penne naderde, pakte ze die stevig beet om de aanval af te slaan. Ook romantiek kent blijkbaar grenzen.

In de hop-on-hop-offbus stapten twee toeristen in die binnen vijf minuten in slaap vielen. Tien minuten voor het einde van de tour schrokken ze wakker en begonnen onmiddellijk foto’s te maken. Van een doodgewoon treinstation. Zo kun je Wenen ook gezien hebben.

Na heerlijk eten in een hip Libanees restaurant gingen we naar de Karlskirche voor De vier jaargetijden van Vivaldi. We houden van klassieke muziek, maar dit was meer dan een mooi concert. De violen en de zang brachten mij als ongelovige dichter bij God dan ik ooit was geweest. Kippenvel en tranen. Even was ik los van de aarde en ging ik helemaal op in de muziek. Na afloop daalde ik als herboren weer neer. Daar zat ik dan, met mijn grote mond over romantiek voor watjes.

De volgende dag bezochten we Schönbrunn, waar keizerin Elisabeth, Sissi, had gewoond. Pracht en praal tijdens een indrukwekkende rondleiding. Het diner in het paleis viel wat tegen. Ook daar bleek een mooie omgeving geen garantie voor een goed bord eten. Gelukkig sloten Strauss en Mozart de dag tijdens het concert weer in stijl af.

Woensdagmiddag hadden we nog geen bestemming. Een dag later liepen we door Wenen, zagen we hoe je pasta verdedigt en zat ik met tranen in mijn ogen in een kerk. Een heerlijk weekend in een hippe en stijlvolle stad. Dat kon dus allemaal binnen een uur geregeld zijn.