Een onrustige nacht
En we hebben er weer één te pakken. We zijn wederom getrakteerd op een nacht om niet te vergeten. Dit soort nachten komt helaas vaker voor in ons stulpje. Terwijl een goede nachtrust juist zo belangrijk is om bij te komen van een drukke dag. En druk was het gisteren.
We zijn naar Veenendaal gereden voor nieuwe keukenstoelen. Op zich geen vreemde gebeurtenis. Monique had haar zinnen gezet op moderne, felgekleurde stoelen. Die had ze op internet gezien en in Veenendaal stonden ze.
In een reusachtige winkel hebben we ze redelijk snel gevonden. We kiezen de kleuren appeltjesgroen, wit en roze. We roepen er een verkoopster bij om de koop te beslechten en lopen naar de tafel waar haar computer staat. We nemen plaats en kijken elkaar aan.
‘Deze stoelen zitten lekker!’
De verkoopster kijkt ons vertwijfeld aan en ziet ons enthousiasme toenemen terwijl zij onze bestelling in de computer probeert te zetten. Monique bekijkt de stoelen waarop we zitten en begint zwaar te twijfelen.
‘Ze zijn ook wel mooi, hè?’ verzucht ze nog maar eens.
We besluiten eerst een kopje koffie te drinken in het wooncafé, dat me al langer met zijn saucijzenbroodjeslucht verleidt. We laten de verkoopster ietwat verbaasd achter. Een halfuur later brengen we haar het verlossende woord: we gaan voor de andere stoelen. De niet-gekleurde stoelen…
’s Middags zijn we uitgenodigd op een verjaardag in skihutstijl. Een gezellige middag met bier, vette Duitse hap en leuke mensen. De gesprekken gaan van werk naar voetbal en via politiek naar ouderenzorg. Omdat de jarige zijn zestigste verjaardag viert, trekt mijn leeftijd het gemiddelde aardig naar beneden, zal ik maar zeggen. Het gesprek over ouderenzorg is daarmee een schot in de roos.
Een vrouw klaagt dat haar moeder zo eenzaam is en geeft de overheid daarvan de schuld. Die bocht vind ik wel erg kort genomen. Ik probeer haar uit te leggen dat ze in een fase is beland waarin haar rol als kind is veranderd: ze wordt een soort moeder voor haar moeder. Naar mijn idee moet zij haar moeder nu aandacht geven. Dat kun je toch niet alleen bij de overheid neerleggen?
Ja, maar ze woont een halfuur bij haar moeder vandaan en haar moeder wil niet verhuizen.
‘Dus?’ vraag ik.
Kortom, ze vindt dat de overheid het maar moet regelen. Ook vindt ze het belachelijk dat de rolstoel niet wordt vergoed. Haar moeder heeft haar leven lang zelf voor haar fiets, bromfiets en auto gezorgd, denk ik dan. Daar had ze de overheid niet voor nodig. Blijkbaar moet die op een bepaalde leeftijd het vervoer overnemen.
Om half negen verlaten we de skihut en keren we huiswaarts. Rond die tijd verwachten we vrienden die wat komen drinken. Het wordt een gezellige avond, waarop de wijn gemakkelijk zijn weg naar ons spijsverteringsorgaan vindt.
Dochterlief Joyce gaat met een vriendin op stap. Rond elf uur neemt ze afscheid en vertrekt met een luide knal van de voordeur richting de binnenstad. Wij sluiten onze bourgondische avond rond de open haard om een uur of één af en gaan naar bed.
Een halfuur later wordt Monique gebeld door Joyce. Wat warrig vraagt ze of Monique de beide feestgangers wil komen ophalen. Haar vriendin is misselijk geworden en moet overgeven. Ik laat het tafereel wat langs me heen glijden en ga slapen.
Een paar uur later word ik ruw uit mijn slaap gerukt. Ik krijg een telefoon onder mijn neus gedrukt.
‘De alarmcentrale!’
‘Huh? De wat?’
‘Goedenavond, meneer Van Teeffelen. Mag ik de afmeldcode van het alarm?’
Binnen enkele seconden moet ik achterhalen waar ik ben en wat er aan de hand is. Droom ik of is dit werkelijkheid?
Wat blijkt? De vriendin van Joyce heeft als dank voor het logeren de inhoud van haar maag aan ons gedoneerd. Daarna is ze op zoek gegaan naar Joyce, die op een matras naast haar bed was gaan liggen. Tijdens die zoektocht loopt ze door het huis en activeert een detector. Het alarm gaat af.
Alles en iedereen wakker, behalve ik op dat moment. Schreeuwende mensen, een rinkelende telefoon en de alarmcentrale aan de lijn. Het hele tafereel gaat van start.
Enkele uren later begint het opnieuw. Ditmaal schiet Monique haar bed uit om in ieder geval te voorkomen dat het alarm weer afgaat.
Het blijft een onrustige nacht. Uitslapen dan maar? De dames zijn rond half tien wakker en gaan kakelend de avond nog eens evalueren. Uitslapen zit er voor ons dus niet echt in.
Zo gaat de onrustige nacht langzaam over in een dag die ons hopelijk wat meer rust zal geven.