Een Brabander met zijn Jeep in de woestijn
“Met zo’n auto verwachten we wel het een en ander van je.”
Een beest van een Jeep Wrangler Sport. Grote wielen, Falcon-schokdempers, rode accenten en volle bak extra ledverlichting om de hele woestijn te verlichten. Overgenomen van vrienden die van Dubai naar Curaçao verhuisden. Ik had hem pas twee weken. Bij mijn eerste groepsrit haastte ik me dan ook te zeggen dat ik als beginner de verwachtingen graag naar beneden wilde bijstellen.
Mijn eerste rit was een zondagmiddagtocht met een stuk of vijftien auto’s in de Al Faqa-woestijn. Ook geschikt voor beginners, was me verzekerd. Het bleef spannend om met mijn eigen auto het zand in te gaan. Vooral boven op een duin: eerst zie je alleen lucht, pas daarna ontdek je hoe de andere kant eruitziet.
Bij een van die duinen zag ik mijn voorganger beneden vaststaan. Ik remde te vroeg en bleef zelf op de top hangen. De bodem op het zand, de wielen er druk in aan het malen. Met aanwijzingen van ervaren rijders kwam ik weer los. Die middag zou ik nog twee keer vast komen te zitten. Het was inderdaad een leerzame gezinsuitstap.
Een week later kreeg ik privéles van een ervaren instructeur. Eerst bekeken we de Jeep. Over het extra luchtfilter was hij niet erg enthousiast. De banden had hij voor het zand ook anders gekozen. Daarna reden we de woestijn in, hij voorop in zijn Pajero en ik erachteraan. Via de radio hielden we contact.
Toen hij zich vastreed, werd dat meteen lesmateriaal. Eerst vanuit de auto proberen los te komen. Daarna wiegen, voor- en achteruit. Lukte ook niet. De derde fase: graven. “Hoe zou jij dat doen?” vroeg hij. “Zoals in de tuin.” “Nou, begin maar.” Na drie scheppen bij het linkervoorwiel mocht ik stoppen. Het was een graad of dertig, hier niet eens erg heet. Hoogzomer zou ik op deze manier binnen vijf minuten uitgeteld zijn, zei hij. Hij liet zien hoe ik minder energie kon verspillen. Zelfs graven moest ik nog leren.
Daarna mocht ik mijn Jeep op dezelfde plek vastrijden. Ik deed mijn best, maar kreeg hem niet vast. Ik kon het niet laten nog even op zijn oordeel over mijn banden terug te komen. Hij lachte wat zuur en we reden verder. Later oefenden we ook het lostrekken van zijn auto.

Een paar dagen daarna reden Monique en ik naar een verlaten dorp in de woestijn. Drie mannen zwaaiden naar ons. Hun Nissan Patrol hing vast op een duin. Ze probeerden hem al een uur los te krijgen.
Ik ging eerst kijken. Achter het duin bleek een betonnen muur te staan, tussen twee verlaten huizen. Als ze de helling wel hadden gehaald, waren ze daarop uitgekomen.
Als een ervaren pro trok ik de Patrol uit zijn benarde positie. Een paar dagen eerder moest ik zelf nog leren graven. Nu werd deze Brabander door drie mannen in de woestijn bedankt:
“Thank you, brother!”
Dat klonk deze Brabander bijzonder goed in de oren.