Een bedstee en een sloep in Friesland

Reisverhalen, Augustus 2018, 3 minuten lezen

Na Sri Lanka met onze zes kinderen gingen Monique en ik een paar dagen samen weg. Naar Friesland, een provincie die we allebei nauwelijks kenden. We hadden vier nachten geboekt in Workum, bij een herberg met de gezellige naam Oom Lammert en Tante Klaasje.

Nederland had ongeveer twee maanden prachtig zomerweer achter de rug. Wij vertrokken op de dag dat het zeventien graden werd en begon te regenen. Je moet het maar weten uit te kiezen.

Bij aankomst bleek onze kamer een tuinhuisje in een voormalige feestzaal. In dat huisje stond een bedstee. Er was een douche met een tinnen gieter en een toilet met een houten plank en een rond gat. Daarna bleef er nog ongeveer anderhalve meter over om te zitten. Het was bijzonder. Dat woord kon je hier op verschillende manieren uitspreken.

Geef mij een biertje en een boomstam om op te zitten en ik ben blij. Monique keek daar in ons tuinhuisje wat anders tegenaan. “Oké.” Als zij dat met die toonzetting zegt, weet ik genoeg. Dan liggen er eieren op de grond en moet je voorzichtig opereren. Ik koos voor afleiding: het stadje verkennen. Onze overbuurvrouw vertoonde dezelfde symptomen als Monique en hielp met de mededeling: “En in het stadje is ook geen moer te beleven.” Een vrouwelijke katalysator. Ik hield me stoïcijns aan mijn strategie.

We liepen naar het IJsselmeer, waar kitesurfers over het water vlogen. In een strandpaviljoen aten we lekker en daarna wandelden we door de regen terug. ’s Avonds namen we nog een afzakkertje in de kroeg. Om ons heen werd Fries gesproken en we voelden ons een beetje in het buitenland. Toen we ons later in de iets te korte bedstee vouwden, waren we toch blij dat we er waren.

Vanuit Workum gingen we naar Enkhuizen en het Zuiderzeemuseum. Het buitenmuseum was een dorp van rond 1900, met volop bedrijvigheid. Gepensioneerde mannen bemanden het postkantoor, de school en de boerenleenbank. Even aanspreken en de vocale golf kwam op gang. Dan kwam je niet meer weg.

Op een terras keken we naar de voorbijgangers, tot de regen ons weer inhaalde. Een andere dag wandelden we door het Rijsterbos, met een tussenstop aan het IJsselmeer. Daarna reden we naar Sneek om Formule 1 te kijken. De plaatselijke voetbalfans moesten de televisies met ons delen. Met een derde plaats voor Max en later een lekkere ribeye was mijn dag geslaagd. Daarna weer de bedstee in.

Op onze laatste dag bekeken we Friesland vanaf het water. We huurden een sloep bij een watersportzaak die De Liefde heette. Een passende naam voor een paar dagen samen weg, leek me.

De uitleg was kort. Bij het starten wilde de motor eerst niet meewerken, maar na een telefoontje bleek dat het veiligheidskoordje niet aangesloten was. Dat werd opgelost en we konden vertrekken. Vol zelfvertrouwen manoeuvreerde ik de sloep het haventje uit. Eenmaal vrij gaf ik gas.

De motor sloeg af.

Ik startte opnieuw en trok voorzichtiger het gas open. De sloep liet zich niet kennen en stoorde zich niet aan het gevloek dat via mijn stembanden over het water werd uitgestort. Nee, we sloegen gewoon weer af. Langs de kant stonden mensen te gniffelen. Een groot schip kwam op ons af terwijl ik stuurloos de motor voor de zoveelste keer startte. Als een slak kwamen we in beweging. Iets meer gas en weer uit. Het schip passeerde rakelings.

Stapvoets bracht ik het kreng terug naar het haventje. De verkoopster wist het direct: “Ach wat stom, de choke staat nog open.” Ja schat, dat was stom. Na dit Friese tafereeltje konden we opnieuw vertrekken.

Tweehonderd meter verder kwamen we bij een brug met een rood licht. Volgens het papier bij de routekaart moesten we wachten. We pasten onder de brug, maar ik twijfelde. De brugwachter leek geen aanstalten te maken iets te doen. Een man langs de kant gebaarde dat we verder konden. Voorzichtig voeren we eronderdoor.

Daarna hoorden we er ineens bij. Dagenlang hadden we het gevoel gehad dat de Friezen ons niet zagen staan. En die Enkhuizenaren gedroegen zich ook al bijzonder. Dat zijn geen Friezen, maar het liep zo lekker in deze zin. Nu we onderdeel waren van het woeste water, zwaaide iedereen. Mensen langs de kant, andere schippers en brugwachters: allemaal vriendelijk.

Vier dagen gereden, gewandeld en bijna gefietst. Geslapen in een te korte bedstee en gedoucht onder een tinnen gieter. Maar vanaf het water hadden we Friesland helemaal gevonden. Oant moarn!