Drie dagen fietsen en twee zware kilometers
De accu’s waren vol, de route was gepland en de hotels waren geboekt. Monique en ik gingen drie dagen fietsen. Van Den Bosch naar Utrecht, daarna via de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe richting Arnhem en op de laatste dag weer naar huis. Dit keer zouden we niets aan het toeval overlaten. De regie in handen. Max Verstappen vooraf geanalyseerd op hoe hij zijn bochten nam en zijn hybride energie beheerde.
Na negenhonderd meter reden we al verkeerd.
We gebruikten een knooppuntenapp, maar misten het eerste bordje. Vijf kilometer later besefte ik dat mijn kleine laptop nog op de keukentafel lag. Monique had het na tien kilometer koud, ondanks haar vier lagen kleding. We waren dus onderweg.
De eerste etappe was ruim zeventig kilometer. We fietsten over dijken, langs rivieren en door polders. Door dorpen waar je met de auto gemakkelijk aan voorbij zou rijden. Hei- en Boeicop bijvoorbeeld. Alleen de naam maakte het al de moeite waard. Via Vianen en IJsselstein naderden we Utrecht.
Ik beheerde de energie van mijn accu als een pro. Nodig? Opschalen. Kon het minder, dan terugschakelen. Met nog acht kilometer te gaan had ik nog negen kilometer in de accu. Lekker bezig! Geen stress, geen déjà vu.
Toen bleek een stuk fietspad langs het Merwedekanaal afgesloten. De omleiding was vijf kilometer. Mijn zorgvuldig opgebouwde marge verdween en even later stond de accu op nul. Het display hield het nog een stukje vol en ging toen ook op zwart.
De laatste twee kilometer door het drukke Utrecht moest ik de zware fiets zonder hulp vooruittrappen. Dat ging aanzienlijk minder licht dan de kilometers ervoor. Hijgend en met brandende bovenbenen kwam ik bij het hotel aan. Tot zover de voorbereiding.
Gelukkig waren we in een leuke stad. We wandelden door het drukke centrum en aten in een Indiaas restaurant. De lege accu had de laatste kilometers bepaald niet prettiger gemaakt, maar de dag was er ook niet door mislukt. We hadden onderweg genoeg gezien om tevreden op terug te kijken.
De volgende ochtend ontbeten we in een klein zaakje vlak bij het hotel. Daarna op de fiets, waar we na ongeveer negenhonderd meter opnieuw een afslag misten. Sommige gewoontes hadden maar weinig tijd nodig om zich te ontwikkelen.
De route over de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe was prachtig. Mooie fietspaden, veel groen en weer een heel ander landschap dan de dijken en polders van de eerste dag. Monique had het nog steeds koud. Vier lagen bleken ook hier geen garantie. Mijn accu hield het deze keer gelukkig wel vol, ondanks opnieuw een omleiding.
In Wolfheze sliepen we in een hotel waar veel meer fietsvakantiegangers verbleven. De fietsen konden in de parkeergarage aan de laders. Terwijl die bijkwamen, gingen wij eten.
Een stel bij de receptie liet ons alvast zien hoe het niet moest. Eerst moest de kamer worden geïnspecteerd voordat ze de boeking wilden bevestigen. Later was de ober het slachtoffer: waarom duurde het zo lang? En waarom kostte een menu 24,95 en een los gerecht maar 23 euro? Hij legde rustig uit dat de bijgerechten bij het menu inbegrepen waren. De vrouw gooide de menukaart met een bonk op tafel. Daarna zaten ze vrijwel zwijgend anderhalve meter uit elkaar. Misschien om zich tegen elkaar te beschermen? Ik sprak met Monique af dat als wij over vijfentwintig jaar zo waren, we elkaar zouden euthanaseren.
Op de laatste ochtend scheen de zon. Er stond weer bijna zeventig kilometer op het programma, langs de Waal terug naar Den Bosch. Het was warmer, al had Monique het op de fiets nog steeds wat fris. Rond lunchtijd zochten we een restaurant, voor iets te eten en vooral ook voor een toilet.
De eerste zaak zat vol. Bij de tweede waren de toiletten vanwege corona gesloten. Monique moest heel nodig plassen en werd chagrijnig. Een chagrijnige Monique is geen leuke Monique, kan ik je vertellen. Pas tien kilometer later kon ze haar blaas legen. Het chagrijn bleef nog vijf kilometer naijlen nadat ze 26 euro moest afrekenen voor een thee, jus en twee broodjes.
Er was nog iets wat me onderweg bezighield. Monique leek gemakkelijker vooruit te komen en langer met haar accu te doen dan ik. We hadden dezelfde soort fietsen en de mijne was zelfs nieuwer. Op de terugweg stelde ik voor om te wisselen.
Wat er toen gebeurde, was bizar. Met minimale inspanning liet ik fluitend Monique ver achter me. De kracht van haar fiets was indrukwekkend en tegelijkertijd zorgwekkend voor de mijne. Het onderzoek naar haar verdacht hogere snelheid had dus in ieder geval iets opgeleverd.
Na drie dagen en ruim tweehonderd kilometer waren we weer thuis. We hadden rivieren, polders, bossen en steden gezien. Soms verkeerd gereden en niet altijd gemakkelijk een lunchplek gevonden. Toch waren het drie heerlijke dagen samen. En we kwamen deze keer allebei met nog wat energie in de accu aan. Dat was op zichzelf al vooruitgang.