De bloesem
Ik reed vandaag door de wijk en zag een paar overenthousiaste bomen die al in de bloesem stonden. Goed, het is lente, dus het mag. Maar het is wel wat vroeg naar mijn mening.
Ze willen waarschijnlijk de eerste zijn. Het zijn ook wat kleinere bomen. Misschien een stukje compensatiedrang. In de zomer vallen ze minder op tussen de grote bomen naast hen, dus pakken ze nu alvast hun moment.
Ze verschieten hun kruit iets te snel, denk ik. Zo vroeg aan het pieken dat je er bijna aan voorbijrijdt.
Toch zie ik ze ieder voorjaar weer staan. Ik stel me voor dat ze zich niets aantrekken van wat er in de straat gebeurt. Van het leed en de vreugde achter de voordeuren. Zij staan gewoon weer in bloei.
Wij laten ons wel beïnvloeden door de gebeurtenissen om ons heen. Het ene jaar geven we wat meer bloesem dan het andere. Het ene jaar stralen we meer.
Zou het fijn zijn als onze omgeving geen invloed op ons had? Als we ieder jaar dezelfde bloesem konden geven, wat er ook gebeurde?
Nee, ik denk het niet.
Het is niet erg als het een jaar niet lukt om in volle bloei te staan. Alleen vergeten we dat weleens. Dan lijkt het alsof het allemaal vanzelfsprekend moet zijn. Alsof alles automatisch goed komt.
Dat wil ik onze kleine boompjes ook meegeven. Niet alles komt uit hun mobieltjes vallen.
Misschien is het toch goed om geen boom te zijn. Dan kun je je bloesem zelf vormgeven, zodat je kunt opvallen in het grote wereldbos.