De beursdag die anders liep
Onderweg naar de koffiecorner beginnen mijn lippen te tintelen. Ze lijken ook dikker te worden. Ik moet denken aan een gesprek met Jessie, de dag ervoor, over het opspuiten van lippen. Het leek ons allebei niets. Nu voelt het alsof ik toch een behandeling heb gehad.
Ik ben in de Jaarbeurs in Utrecht om onze stand voor de Techni-Show in te richten. Dat was het plan voor deze maandag.
De stand zou om elf uur worden opgeleverd. Bij aankomst zijn de twee vrolijke standbouwfluiters nog volop bezig. Van geen kwaad bewust vertellen ze wat ze al hebben gedaan, terwijl ik me zorgen maak over wat ze nog niet hebben gedaan. Voorlopig kunnen wij weinig meer doen dan spullen verplaatsen.
Ik ben al een paar dagen grieperig. Een collega heeft me een andere pijnstiller meegegeven dan de paracetamol die ik tot dan toe gebruikte. Die zou misschien beter helpen. Ik neem er een en ga later koffie en broodjes halen.
Daar begint het tintelen.
Bij de koffiecorner raak ik aan de praat met een zakenrelatie. Het wachten duurt lang, veel te lang. Ik heb sinds acht uur niets meer gegeten en het is inmiddels half drie. Het broodje kroket zal met gejuich worden ontvangen.
Toch komt het niet zover. Het zweet breekt me uit, ik word duizelig en dreig flauw te vallen. Ik ga op de grond zitten en krijg water aangereikt. Mijn gezicht zit inmiddels onder de rode vlekken, alsof ik de jaarlijkse Tomatina-tomatengevechten in Spanje heb gewonnen.
De zakenrelatie roept medische hulp in. Bij de EHBO word ik goed verzorgd, maar als ik ook een drukkende pijn in mijn keel voel, word ik uit voorzorg met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
Ik moet voor de zesde keer vertellen wat er is gebeurd en mijn bloeddruk wordt voor de zestigste keer gemeten. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Nou, daar lig je dan met je goede gedrag. In het ziekenhuis volgen nog meer vragen en controles en krijg ik een infuus. Ik hoor dat mijn klachten passen bij een allergische reactie op de pijnstiller. De artsen geven me medicijnen en houden me in de gaten.
Met een hoofd als een pompoen en mijn hele lichaam vol rode vlekken lig ik de komende twee uur op de eerste hulp. Nu er voor me wordt gezorgd, besef ik dat ik eigenlijk wel lekker lig in zo’n bed. Ik dommel wat weg. Langzaam nemen de klachten af.
Rond vijf uur zijn de zwellingen bijna verdwenen en vervagen de vlekken. Ik mag weg en regel een taxi terug naar de beurs.
Wachtend op de taxi ga ik nog even plassen. Als ik terugkom, blijkt een schuifdeur dicht te blijven. Het is vijf uur geweest. Ik moet helemaal omlopen en ben daardoor net iets te laat voor mijn taxi. Die wordt bijna door een ander ingenomen, maar dat pik ik niet. Staan we ook nog te bekvechten.
Uiteindelijk kom ik terug in de Jaarbeurs.
De twee pretpakketten zijn nog steeds aan de stand bezig. We kunnen nog altijd niet echt aan de gang.
Wat een dag. Van je collega’s moet je het hebben…