De Azoren met natte voeten en echte dolfijnen

Reisverhalen, Een vakantie met Monique in september 2014, 7 minuten lezen

We zagen dolfijnen vanaf ons balkon. In de verte, tijdens het ontbijt, maar we waren er allebei van overtuigd. Pas toen ik later op de foto inzoomde, bleek het een klein bootje. Soms zie je op vakantie vooral wat je graag wilt zien.

Monique en ik waren twee weken op de Azoren. Tot vier weken voor vertrek had ik nauwelijks geweten waar ze lagen. Nu kwamen we in de stromende regen aan op het “groene eiland”. Dan vraag je toch ook om regen? Bij de autoverhuur leek het hele vliegtuig bij hetzelfde bedrijf te hebben geboekt. Twee andere balies hadden niets te doen. Wij kregen uiteindelijk onze Ford Fiesta. Ik zou natuurlijk niet gaan vertellen dat Monique niet wilde rijden en geen kaart kon lezen. Dat ik in de regen én de routebeschrijving moest lezen én door smalle straatjes moest schakelen. Dat zou flauw zijn. Had ik niet nodig. Ons mannen had dat ook kunnen gebeuren… Neehhh. Bij het hotel was de bar inmiddels dicht.

Om vijf over tien stond er nog niemand bij de receptie voor de voorlichtingsbijeenkomst. Toen bekroop me het bange gevoel dat we verkeerd zaten. Terwijl Monique toch had gelezen dat het hier was. Ik zei niks meer. Bij een ander hotel misten we maar twintig van de veertig minuten. Voldoende informatie dus om plannen te maken. Vanaf vrijdag zou het echt mooi weer worden. Het kwam allemaal goed.

We begonnen met een wandeling vanaf het meer van Canário. Een bescheiden route, om erin te komen. Het was mistig. Of beter: we zaten in de wolken. Van de omgeving zagen we geen snars, dus we moesten het doen met de foto’s op de routekaart. Daarna begon het enorm te regenen en waaien. Tot ons ondergoed nat kwamen we als bezopen katten bij de auto terug. Moe maar voldaan.

Foto bij De Azoren met natte voeten en echte dolfijnen

Droge kleren aan en weer op pad. Om twee uur al in de hotelkamer gaan zitten, daar hadden we geen zin in. De zon was terug. Langs de ruige kust werden we opgehouden door koeien op weg naar een andere wei. Souplesse bleek niet de sterkste eigenschap van een koe. We stonden netjes stil, maar die lomperds liepen toch tegen mijn buitenspiegel. De schade viel mee. In een uitgekozen dorp reden we vervolgens drie keer door het centrum zonder te beseffen dat dit het centrum was. Categorie jammer.

We hadden ons voorgenomen ook zelf te koken. Maar de ene avond betaalden we voor ons tweeën dertig euro inclusief extra bier vanwege het voetbal. De andere avond achttien euro twintig inclusief drank. Heerlijk eten, aardige mensen. Ja, en om dan zelf te gaan koken…

De volgende wandeling zou groter worden. We wilden twee routes combineren tot een tocht rond het Azulmeer. Ongeveer twintig kilometer. Ik vond dat een goed plan. Dat was voordat we verkeerd afsloegen.

We begonnen op de kraterrand, met bossen, velden en een flinke wind. Mijn pet verdween al snel in de rugzak. Na ongeveer tien kilometer kwamen we bij het punt waar de twee routes op elkaar moesten aansluiten. We pauzeerden kort en liepen verder.

Foto bij De Azoren met natte voeten en echte dolfijnen

Even later liepen we over een weg. Dat was vreemd, maar op de kaart leek het nog te kloppen. We daalden een heel eind af en kwamen in een dorp aan de kust. Daar hoorden we helemaal niet te zijn. We hadden al ongeveer dertien kilometer gelopen en de auto stond nog ver weg.

Oké Monique, deze blog nam ik voor mijn rekening. Ik had me niet voldoende voorbereid en had moeten weten dat we verkeerd zaten. Vergeef me dat ik het oerinstinct van de man die kan improviseren niet van me af had kunnen zetten. Sorry dat het avontuur om landen te veroveren en zeeën te bevaren nog in me zat. Het speet me dat ik de jeugdige naïviteit niet los kon laten en bleef denken dat het wel goed kwam. Maar deze man zou je altijd veilig thuisbrengen! Monique kwam met de nuchtere eerste maatregel: “Nou, eerst maar eens een ijsje eten.” Het loste helemaal niks op, maar was wel even lekker.

Bij een bushalte stond een man te wachten. Dat gaf hoop. Tot hij door een personenauto werd opgehaald en wij begrepen dat de bus pas over twee uur kwam. Een taxi regelen lukte ook niet. Er zat weinig anders op dan dezelfde helling weer omhoog te lopen.

Plan C: lopen. Vol tegenzin drie kilometer terug de berg op. Mijn liftpogingen leverden alleen vriendelijk terugzwaaiende eilandbewoners op. Boven kozen we toch weer onze oorspronkelijke route, nog negen kilometer. Monique was moe en had er de pest in. De sfeer naderde het nulpunt. De weer-app zat er de hele week naast, dus de voorspelde regen van zeven uur zou ook wel niet kloppen. Natuurlijk deed hij nu precies wat we niet wilden: hij had gelijk. Binnen drie minuten waren we zeiknat.

Toen kwam er een prachtig staaltje vrouwentechniek. Monique dacht: kom, ik steek ook eens mijn duim op. Met bijna piepende remmen stopte een pick-up. Twee mannen voorin, twee achterop en plaats voor ons. We hobbelden de laatste twee kilometer naar de auto. De bestuurder had een goede keuze gemaakt. Ik ook, dat wist ik nu al: ik was met Monique op vakantie gegaan. Trots op mijn meissie.

Foto bij De Azoren met natte voeten en echte dolfijnen

De volgende dag deden we het rustiger aan. Dat wilden onze spieren ook graag. We bezochten een ananasplantage en zagen hoe de vruchten in kassen groeiden. Twee ananassen en een pot jam gingen mee. Daarna bekeken we een theeplantage en reden we verder langs de kust. De geur van ananas bleef de hele dag in de auto hangen.

Met die ananassen konden we eindelijk zelf koken en hadden we meteen een toetje. Alleen waren we nog laat onderweg. Volgens Monique waren de winkels waarschijnlijk al dicht. Zij zou wel op eten trakteren. Bij de boulevard was misschien iets leuks. Naast dat restaurant van eerder bijvoorbeeld. Om een lang verhaal kort te maken: even later zaten we precies in hetzelfde restaurant, bij de gespierde ober die Monique eerder al graag als masseur had willen boeken. Helaas voor haar was hij ober. Nu bleek hij ook nog een lekker kontje te hebben. Ik wist niet hoe ze het had gedaan, maar het was haar gelukt. Heerlijk gegeten. De ananas aten we thuis alsnog op.

Een keer stonden we met de alarmlichten aan de kaart te bekijken. Er stopte meteen iemand om te vragen of hij kon helpen. Die behulpzaamheid kwamen we vaker tegen. Ook bij António, die ons ontving in het huisje bij Nordeste waar we de tweede helft van de vakantie zouden verblijven. Hij nam uitgebreid de tijd om de omgeving uit te leggen. Toen de regen later weer inzette, zetten wij de verwarming aan en pakten een boek. Morgen weer een dag.

We bleven uitstapjes maken, tussen de buien door. Langs de rotskust wandelden we in de zon, hoger in de bergen reden we later weer de regen in. De ene dag gaf ons meer uitzicht dan de andere. Het eiland was in ieder geval niet voor niets zo groen.

Foto bij De Azoren met natte voeten en echte dolfijnen

Bij Furnas zagen en roken we de warmwaterbronnen. Daarna reden we verder naar Faial da Terra, waar een wandeling naar een waterval begon. Monique had wat aanmoediging nodig om nog vijf kilometer te gaan lopen. Toen we net onderweg waren, begon het alweer te miezeren. Toch liepen we door, langs de rivier omhoog. De waterval maakte het de moeite waard.

Terug in het dorp lagen er dennentakken en bloemen op de weg. We reden een processie tegemoet en moesten omkeren. Daardoor kwamen we bij een verlichte kerk, met muziek en veel mensen op straat. We besloten te blijven eten.

Een menukaart kregen we niet. Er was kip met friet. Buiten werd de kip op houtvuur geroosterd en ondertussen trok de processie weer langs. Het eten was heerlijk. Voor twee maaltijden, bier, cola, koffie en thee betaalden we samen elf euro vijfenzeventig. Dat was een van die avonden die je vooraf niet had kunnen plannen.

Later gingen we met de Moby Dick de oceaan op, op zoek naar walvissen. Die zagen we alleen op de folder en in de naam van de boot. Wel zagen we dolfijnen. Echte dit keer. De tocht langs de kust was mooi, dus ook zonder walvis kwamen we tevreden terug.

Foto bij De Azoren met natte voeten en echte dolfijnen

Bij Furnas zagen we de restaurants grote pannen uit de grond halen. Uren onder de grond gestoomd, dat moest toch lekker zijn? De werkelijkheid hielp dat idee om zeep. Zoals de foto deed vermoeden, “iel, wat is dat allemaal?”, zo smaakte het ook.

De vakantie eindigde in het warme bronwater. Tot laat in de avond bleven we in de natuurlijke baden, een ontspannen afscheid na al dat lopen en rijden. We hadden weinig geluk gehad met het weer. Te veel regen en vaak harde wind. Maar ook mooie wandelingen gemaakt, goed gegeten en hulp gekregen wanneer we die nodig hadden.

Aan alle mooie dingen komt een einde. Aan alle slechte zaken ook overigens. Blij met deze vakantie, maar ook weer blij dat we naar huis gingen.