Carnaval
Het carnaval van dit jaar zit erop. Het is voorbij. Jammer? Och, aan alles komt een eind, dus ook aan carnaval. Ik ben vorige week donderdag begonnen en dinsdag waren we klaar. Maar wat is er nou zo leuk aan carnaval, vragen velen mij.
‘Ge moet ut vuuulen’, zeggen we hier in Oeteldonk.
Humor
Het heeft dus met je gevoel te maken. Met hoe je jezelf kunt openstellen voor andere mensen, die je al kent of nog niet. Rangen en standen verdwijnen, letterlijk en figuurlijk. Letterlijk omdat je door de verkleedpartijen niet meer ziet wat voor iemand je voor je hebt. Figuurlijk omdat iedereen met elkaar praat, zonder vooroordelen.
Is het de humor en de slappe klets? Ja. Als je geen humor hebt, heb je het zwaar met carnaval.
We gaan een slagerij annex broodjeszaak binnen. Voor de vleesvitrine is extra glas geplaatst, in een houten frame in Oeteldonkse kleuren. Monique wijst ernaar en vraagt aan de man achter de vitrine:
‘Is dat kogelvrij glas?’
‘Ja, dat is om de kogelbiefstuk tegen te houden’, antwoordt hij.
Als je dat niet leuk vindt, heb je het zwaar met carnaval.
Drank
Is het de drank? Niet per se. Er zijn genoeg mensen die geen alcohol drinken en zich prima vermaken. Het helpt wel om wat sneller en gemakkelijker in de slappekletsmodus terecht te komen. Er wordt met carnaval veel bier gedronken. En ja, als je niet op tijd stopt, kan het misgaan.
Zoals afgelopen maandag, toen een grote man van rond de dertig in een prachtige Sneeuwwitjejurk naar buiten strompelde. Hij zoekt steun bij alles wat niet te veel heeft gedronken. Eerst heeft hij een onderonsje met de muur, om vervolgens via een pirouette een relatie aan te gaan met twee dranghekken.
Als de dranghekken besluiten niet mee te werken en gaan bewegen, besluit Sneeuwwitje de zwaartekracht niet langer te trotseren. Hij perst er nog een mislukte dubbele rittberger uit en eindigt plat op zijn gezicht.
Terwijl hij nog niet lijkt te beseffen waar hij is, komt zijn vriend te hulp. Een wat kleinere, dikke man in een legeruniform raapt Sneeuwwitje op. Nu gaan ze samen het gevecht aan met die verdomde dranghekken.
Samen lijken ze de balans te vinden. Er is een positie waarin ze zich veilig en stabiel voelen: omarmd als een verliefd stel houden ze zich staande. Als wij na ongeveer een uur onze weg vervolgen, staan ze er nog zo. Met te veel drank op, maar met een echte kameraad komt het toch weer goed.
Of het goed komt met het meisje dat we ineengedoken tegenkomen, weet ik niet. Ze zit te huilen. Later blijkt dat ze is geslagen toen ze vechtende vrienden uit elkaar probeerde te halen. We kunnen haar vriendje bellen, dat even later langskomt en haar liefdevol in zijn armen neemt.
De romantische begroeting ‘hé homo’ die hij haar geeft, bezorgt ons echter niet het gevoel dat het echt goed gaat komen tussen die twee.
Mensen
Maar het echte gevoel zit in de mensen met wie je op stap bent en de mensen die je ontmoet. Ik heb kleine en grote dingen geleerd. Positieve verhalen gehoord, maar ook persoonlijke drama’s. Mensen leren kennen die ik anders nooit had ontmoet.
En allemaal hadden we dat gezamenlijke gevoel. Carnaval gaat niet om de stad waar je bent. Niet om wie het meeste bier kan drinken of wie zich het mooist heeft verkleed. Carnaval gaat over de mensen die het vieren en het respect dat ze elkaar geven.
Was het maar overal in de wereld carnaval…