Bij Kayleigh in Edinburgh
‘Het komt allemaal wel goed, pap.’ Jeffrey klonk ontspannen. Het was twintig voor twaalf en hij en Kenny moesten nog vertrekken uit Breda. We hadden afgesproken dat ze om twaalf uur bij mij in Den Bosch zouden zijn. Daarna moesten we naar Schiphol, voor onze vlucht naar Edinburgh.
We gingen bij Kayleigh op bezoek. Ze studeerde aan de universiteit en we zouden met z’n vieren een paar dagen doorbrengen in haar nieuwe stad. Daar keek ik naar uit. Maar eerst moesten we er zien te komen.
Om half één waren de jongens er. We konden vertrekken, totdat Kenny zijn telefoon kwijt bleek. Die lag uiteindelijk gewoon op de stoel waar hij net had gezeten. Onderweg deden de heren een middagdutje, terwijl ik de auto langs de files naar Schiphol stuurde. Van stress hadden zij geen last.
Bij de parkeergarage merkte ik dat mijn tasje met paspoort en instapkaart ontbrak. Hoe kon dat nou weer? Terug naar de auto. Gelukkig, het lag voorin. Snel weer naar de uitgang. Kak, waar was mijn portemonnee? En ja hoor, weer terug. Daar lag dat kloteding me dom aan te staren op de zitting van mijn stoel.
De chauffeur van de shuttlebus stapte uit toen wij instapten en bleef een kwartier weg. We maakten ons niet druk. Het kwam toch altijd goed? Na het inchecken trakteerden we ons op koffie, want dat hadden we wel verdiend na zoveel onrecht. We keuvelden door totdat ik op mijn telefoon zag dat we een kwartier geleden bij de gate hadden moeten zijn. Koffie achterover, snellen naar de gate en als laatste passagiers nog net mee. Nee, een beetje méér vakantiestress was misschien toch beter.
Kayleigh bleef ondertussen appen. Laten weten wanneer we landden, wanneer de bus vertrok, wanneer we instapten en een kwartier voor aankomst nog even een bericht. Dan stond ze klaar. Kijk, zo kon het ook, mannen!
En daar stond ze. In haar regenjas, met een versleten stoffen schoudertas, enthousiast en blij om ons te zien. Mijn dochter, die hier gewoon haar eigen leven aan het opbouwen was. Die tas hebben we de volgende dag vervangen door een leren exemplaar. Met de rest leek het uitstekend te gaan.
Bij Kayleigh was te weinig ruimte en een hotel vonden we te duur, dus sliepen we in een hostel. De kamer stond vrijwel vol met bedden. Voor de kluisjes hadden we een hangslot nodig dat we niet bij ons hadden. En de verwarming was kapot. Buiten was het een graad of drie. Op verschillende plekken binnen voelde het niet veel beter.
We verkenden de stad en beklommen Arthur’s Seat. Een stevige wandeling in de snijdende kou, met boven een prachtig uitzicht over Edinburgh. Daarna liepen we door de straten, gingen wat winkelen en warmden op met een pint en iets te eten. Kayleigh liet ons kennismaken met haar stad, maar ook met Guinness, whisky en haggis. Ze had haar draai hier duidelijk gevonden.
We praatten over het leven, de toekomst en alle onrust in de wereld. Discussies op hoog niveau, afgewisseld met uitspraken die dat niveau weer tot de grond gelijkmaakten. “Je moet altijd naar rechts kijken als je oversteekt, maar niet altijd.” Kayleigh legde uit dat je met een muts, sjaal en handschoenen de kou goed aankon. Kenny: “Ja, dat had ik in Finland ook. Alleen had ik geen handschoenen. En ook geen muts. Een sjaal had ik eigenlijk ook niet.”
We bekeken de universiteit en de pas geopende kerstmarkt. In een bar werd streng op leeftijd gecontroleerd. Door mijn volwassen uitstraling ontsprong ik de dans. Het gerstenat smaakte me goed. We waren veel buiten en door en door koud. Alleen onze slaapkamer was inmiddels op temperatuur. Naar de wc gaan en douchen waren emotionele drempels waar we maar niet aan konden wennen.
Onderweg naar een bar met livemuziek liepen mensen in T-shirts, dunne jassen en weinig verhullende uitgaanskleding over straat. Schotten waren geen poessies. Wij hadden inmiddels wel wat hulp nodig tegen de kou.
Gelukkig hadden de Schotten daarvoor het levenswater. We konden niet vertrekken zonder een whiskyproeverij. Vier glazen, van een lichte afternoonwhisky via fruitig en barbecuearoma naar een rokerige zware jongen. Whisky tasting, wat een straf! Alle vier onder de indruk gingen we daarna vanbinnen verwarmd de Schotse kou weer in.
De laatste avond eindigden we bij Dirty Dick’s. Daar waren we vier jaar eerder tijdens een vakantie ook geweest. Nu zaten we er opnieuw, met Guinness en lekker eten, en praatten we na over de afgelopen dagen.
Kayleigh moest de volgende ochtend weer aan haar studie en wij moesten vroeg terug naar het vliegveld. Het was fijn geweest om de stad te zien. Maar vooral om te zien hoe zij er leefde. Ze had ons opgehaald, rondgeleid en meegenomen naar de plekken die inmiddels bij haar dagelijks leven hoorden.
Een heerlijk weekend met prachtige kinderen in een koude stad die bruiste van de gezelligheid. Kayleigh, bedankt. Nu nog een stressloze vlucht terug naar Amsterdam ondernemen.