Als je kinderen je beste vrienden worden
“We moeten snel weer eens afspreken.”
Ik zeg het tegen mijn eigen kinderen. Tegen de mensen die jarenlang iedere dag om me heen waren en van wie ik nu soms via een appje moet horen wanneer ze tijd hebben.
Jeffrey en Kenny wonen, werken en studeren in Breda. Kayleigh doet hetzelfde in Amsterdam. Ze hebben hun eigen leven, met werk, studie, vrienden en relaties. En ze hebben het druk. Net als ik trouwens, dus ik kan ze moeilijk iets verwijten.
Vroeger was dat anders. Hoe heerlijk is het als die kleine hummeltjes op je schoot in slaap vallen? Of als ze verdriet hebben en naar je toe komen om getroost te worden? En hoe vervelend is het dat ze in de puberteit alleen nog maar naar je toe komen om het zakgeld te innen?
Nu vallen ze nog steeds weleens in slaap, maar dan ergens op de bank na een zware avond stappen. Als ze ergens mee zitten, proberen ze het eerst zelf op te lossen. Of ze bespreken het met iemand in hun eigen omgeving. Ik ben niet meer vanzelfsprekend de eerste bij wie ze aankloppen.
Dat is ook wat je wilt. Je probeert ze alles mee te geven om zelfstandig verder te kunnen. Ze kiezen hun eigen richting en grijpen de kansen die ze krijgen. Daar ben ik trots op.
We zien elkaar minder vaak, maar als we bij elkaar zijn, is het weer heerlijk. En bij het afscheid nemen we ons voor snel iets af te spreken. Een goed voornemen dat vervolgens tussen al die andere afspraken terechtkomt.
Totdat Kayleigh laatst het initiatief nam. Met grote moeite en heftig heen en weer ge-app kwamen we tot een afspraak. Komende vrijdag gaan we samen iets leuks doen.
Het hele geregel kwam me bekend voor. Zo gaat het ook als ik met vrienden probeer af te spreken. En ergens tussen die appjes drong het tot me door dat mijn kinderen dat inmiddels ook zijn geworden.
Mijn beste vrienden.