populaire blogs:

  • Waar is het misgegaan?

    Het is 5 oktober en halverwege de middag als ik in de warme nazomerzon door het Belgische achterland rijd. De laagstaande zon prikt gemeen onder de zonneklep in ... [ Read More ]

    Waar is het misgegaan?
  • Kayleigh

    Vandaag ben je jarig. Hoe is het mogelijk dat je zo'n grote meid bent geworden in zo'n korte tijd. Ik weet het nog goed hoe mooi je was toen je werd geboren. ... [ Read More ]

    Kayleigh
  • Bedankt

    Iedere ochtend staan we samen op. Iedere ochtend gaan we samen onder de douche en bereiden we ons voor op een dag die komen gaat. We ontbijten samen en lezen de ... [ Read More ]

    Bedankt
  • Jeffrey

    Wat een wonder als je je eerste kind verwelkomt in de grote boze wereld. Jeffrey was de reden dat we trouwden, hij was de belichaming van de vurige kinderwens ... [ Read More ]

    Jeffrey
  • Als de dood voor de deur staat. Hoofdstuk 1

    Dit is het verhaal van Lizzy. Dit is het verhaal wat ik al enige tijd geleden heb geschreven en in de loop der tijd is uitgegroeid, het is het verhaal dat nu ... [ Read More ]

    Als de dood voor de deur staat. Hoofdstuk 1

24 september, zal het ooit wennen?

Vanochtend liep ik langs de kapstok waar nog steeds haar blauwe winterjas hangt. Ik raak hem even aan en denk terug aan de tijd dat ze hem droeg. De jas die zo kenmerkend was voor Lizzy in die periode, januari 2007. De dag in januari dat de dood voor onze deur stond en Lizzy mee heeft genomen. 

Zo lang geleden al weer en nog steeds speelt het een rol in je dagelijkse leven. Niet continue, niet altijd, niet als je druk bent en actief met de dagelijkse dingen in je leven. Maar als je even niet druk bent, niet actief met de dingen van de dag bezig bent en open staat voor de gevoelens uit het verleden, dan gaat het deurtje in je hoofd open. Dan komen de beelden en het gevoel weer terug dat Lizzy haar meerdere heeft moeten erkennen in de slagaderige bloeding in haar hoofd. Het gevecht verloren wat niet echt een gevecht was. Een verloren strijd die binnen 32 uur het leven uit haar handen heeft getrokken en mij en onze drie kinderen radeloos heeft achtergelaten.

En als het deurtje open is, gaan de gedachtes terug naar het leven dat ze wel heeft geleefd, de dingen die we wel hebben gedaan, de mooie momenten die we met elkaar hebben mogen delen. Dat en de kinderen houden je op de been en geven je de kracht om door te gaan. We hebben ooit afgesproken haar verjaardag te gebruiken om haar te herdenken en haar leven te vieren. De dag om de vrouw te herdenken en haar te bedanken voor drie prachtige kinderen en het leven dat we samen met haar hebben mogen leven. Of deze dag ooit zal wennen? Nee, hij zal nooit gaan wennen en dat is maar goed ook.

Lizzy op haar verjaardag 24 september 2006

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :262

En we fietsen door

GDe tweede dag van onze fietsvakantie gaat van start met een heerlijk ontbijtje in een klein ontbijttestaurant twee straten van ons hotel verwijderd. We gaan van start om wederom na 900 meter onze afslag weer te missen. Ook deze route eindigt met een omleiding maar mijn accu zal het volhouden, alleen een ezel stoot zich tenslotte drie keer aan dezelfde steen, wij niet, Greetje!

Van Utrecht richting Arnhem over de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe. Langs de perfect aangegeven knooppuntroute over bijzonder mooie fietspaden, want dat heeft Nederland. Wolfsheze, net voor Armhem. Monique heeft het wederom koud tijdens het fietsen. Vier lagen kleding en nog koud….

In Wolfsheze hebben we een Hotel gereserveerd en daar blijkt dat we niet de enige zijn die op fietsvakantie gaan want het Hotel zit vol met lotgenoten. Het vooroordeel dat somiige oudere mensen van die mopperkonten kunnen zijn wordt weer eens voor mijn neus bevestigd. Een stel van ruim boven de 70, staat bij de receptie in te checken. Een aardige receptioniste in opleiding, want een collega staat achter haar te coachen, doet zichtbaar haar best. Snippig bijt de vrouw van het stel van zich af met de aanval :”Nou ik ga eerst de kamer inspecteren of hij goed is, dan kom ik wel terug om te bevestigen!”. Later die avond in het restaurant zitten ze weer samen te zuchten en de ober is nu het slachtoffer waarom het zo lang duurt dat ze bediend worden. Later een heftige discussie waarom een menu 24,95 kost en een los gerecht maar 23,00. De ober blijft rustig en legt uit dat het erg druk is en het inderdaad wat langer duurt. Het prijsverschil ligt in het feit dat bij een los gerecht er apart nog bijgerechten moeten worden bijbesteld en bij een menu niet. Hoofdschuddend neemt de mannelijke helft van dit bejaarde echtpaar de verklaring tot zich en met een werpgebaar gooit de vrouw de menukaart, wat een redelijk boekwerk is, met een bonk op tafel. De rest van de avond praten ze nauwelijks met elkaar terwijl ze onderling op 1,5 meter van elkaar zitten misschien om zich tegen elkaar te beschermen? Ik spreek met Monique af dat als wij over 25 jaar zo zijn, we elkaar gaan eutaniseren.

Ik stel het onderzoek naar de verdacht hogere snelheid van Monique uit tot morgen omdat we de fietsen in de parkeergarage aan de laders hebben kunnen hangen.

De volgende dag slaan we de gordijnen open en kijken naar een strak blauwe lucht en een stralende zon. Monique zal het vandaag niet koud hebben. De terugweg naar huis staat op het programma. Wederom bijna 70 kilometer staat ons te wachten. Een lange rit langs de waal en mooie vergezichten zal ons deel zijn. Toch heeft Monique het koud, minder dan andere dagen maar toch. Rond lunchtijd zoeken we een plek om te plassen en wat te eten. De eerste poging mislukt omdat we niet hadden gereserveerd en het restaurant vol is. De tweede poging, een eethuisje dat een oplaadplaats voor fietsen heeft, vond het nodig wegens Corona de toiletten te sluiten. Dit feit maakt Monique schagereinig die echt heel nodig moet plassen. Een chagereinige Monique is geen leuke Monique kan ik je vertellen. Het duurt dan ook nog 10 kilometer voordat we een restaurant tegenkomen waar Monique haar blaas kan legen. Het chagerein blijft echter nog 5 kilometer naijlen nadat ze Eur. 26,00 moet afrekenen voor een thee, jus en twee broodjes.

In het kader van het onderzoek naar de verdacht hogere accu capaciteit en de hogere snelheid van Monique terwijl we dezelfde fietsen hebben en de mijne zelfs nieuwer is, stel ik voor van fiets te wisselen. Wat er dan gebeurt is bizar. Met minimale inspanning laat ik fluitend Monique ver achter mij. De kracht van haar fiets is indrukwekkend en tegelijkertijd zorgwekkend voor mijn fiets.

We ronden drie heerlijke dagen af waarin we samen ruim 200 kilometer hebben gefietst en komen veilig en met nog wat vermogen in de accu over, thuis.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.


Aantal keer gelezen :79

Déjà vu

We hebben nog een weekje vakantie en besluiten onze elektrische fiets weer van stal te halen om eens wat kilometers te gaan maken. Een paar maanden geleden heb ik mijn eerste elektrische fiets opgehaald, maar dat liep niet goed af (https://nlgewoon-dilekli.savviihq.com/2020/05/een-spontaan-idee/).

Nu gaan we het beter doen: volle accu’s, route gepland, op tijd vertrekken en overnachting geregeld. Niets aan het toeval overlaten, de regie in handen. Max Verstappen vooraf geanalyseerd hoe hij de bochten neemt en zijn hybride energie managed. We gaan drie dagen op pad, de eerste dag naar Utrecht, de tweede dag over de Veluwe richting Arnhem en de laatste dag weer naar Den Bosch.

We vertrekken rond 11:00 uur om na 900 meter al verkeerd te rijden. We maken gebruik van de knooppunten app dus we fietsen van knooppunt naar knooppunt maar we missen het eerste bordje alweer…

Ik zou mijn kleine laptop meenemen, maar na 5 kilometer rijden besef ik dat hij nog op de keukentafel ligt. Monique heeft het na 10 kilometer met 19 graden en een vaal zonnetje ijskoud zelfs met vier lagen kleding, dus…..

De route is ruim 72 kilometer lang, dus een flinke rit voor de boeg. Na 60 kilometer kun je niet anders concluderen dat we een prachtig land hebben. Zeker op de fiets wordt je dat duidelijk. Door het rivierenlandschap over de dijken langs de rivieren. Dwars door prachtige polders met haar sloten en vennen. Dorpjes waarvan de je naam niet had kunnen verzinnen (Hei- en Boeicop), prachtige landhuizen op bijzondere plaatsen.

Ik beheer de energie van mijn accu als een pro: heb je het nodig schaal je op, kun je minder schakel je terug.  We komen via Vianen, wat overigens een schattig stadje is, IJsselstein aan in Utrecht. Nog 8 kilometer en we zijn er. Ik heb nog 9 kilometer in de accu dus we zijn lekker bezig! Geen stress, geen Déjà vu. 

Hoezo afsluiting? Langs het Merwedekanaal hebben ze 2 kilometer fietspad afgesloten. Omleiding van 5 kilometer om weer op het pad terug te komen, maakt het dat mijn accu op nul staat als we nog 3 kilometer moeten. 1 Kilometer verder gaat het display op zwart en is mijn Déjà vu geboren! Twee loodzware kilometers door het drukke Utrecht vallen mij te deel als ik met verzuurde bovenbenen hijgend bij ons Hotel in hartje Utrecht aankom.

We belonen ons in een lekker Indias restaurant nadat we in een gezellig en druk Utrecht hebben rondgewandeld, dat dan weer wel!

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :69

Nog een spontaan idee

De laatste keer dat ik een spontaan idee had was toen ik mijn electrische fiets in Nunspeet kon ophalen, wat niet goed afliep (https://nlgewoon-dilekli.savviihq.com/2020/05/een-spontaan-idee/). Dit keer is het idee twee dagen van te voren geboren om een paar daagjes naar Luxenburg te gaan. Geinspireerd door enkele mensen om mij heen, de ene die vorige week voor zaken op en neer ging en de andere die Luxemburg op zijn houtje kent. Luxemburg is maar drie uurtjes rijden en het weer is een stuk beter dan in Nederland, dus Monique en ik zeiden: “Gaan!”.

Hotels waren er nog wel dus we zijn neergestreken in Echternach wat in het Oosten van Luxemburg ligt, in het Mullerthal, een prachtig natuurgebied.

In een mooi hotel, gelegen aan een groot meer, dus we klagen niet. Vier dagen, drie nachten, even weg. Als we aankomen rond 16:00 wandelen we na het inchecken lekker rond het meer. Het is wat groter dan we dachten, dus het wordt een wandeling van 6 km. Na de wandeling gaan we het stadje in om een lekkere halve liter lokaal bier te drinken om te eindigen in een heerlijk Italiaans restaurant.

De volgende dag besluiten we de Luxemburgse natuur van dichtbij te gaan beleven. Een natuur die zich kenmerkt door grote bossen met prachtige rotsformaties die door miljoenen jaren erosie bijzondere vormen hebben aangenomen. De beste manier om de natuur tot je te nemen is door te wandelen. Een 23 kilometer lange wandeltocht door de bossige omgeving wordt om 11.00 aangevangen. Onvoorbereid, het hele avontuur was tenslotte een spontaan idee, beginnen we aan de tocht. Een pittige tocht met steile klimmen en afdalingen. Oorverdovende stilte in een prachtig bergachtige omgeving. De laatste 5 kilometer van deze 23 kilometer lange wandeltocht in inmiddels zonnig en warm weer, worden zwaar. De spieren gaan protesteren, we krijgen last van spieren waarvan we het bestaan niet wisten. Als Monique 4 kilometer voor het einde begint over: “Ik heb zin in een lekker koud colaatje met ijs”, zijn we verloren. 4 Tellen later zie ik namelijk continue een halve liter koud bier voor me waar ik niet bij kan. Je krijgt dat beeld niet weg en het maakt de laatste kilometeters tot een martelgang.

We proberen een manier te vinden elkaar te motiveren door te gaan. De 20-tal bruggetjes die we hebben overgestoken gaan we gebruiken om een spelletje te doen. We zijn romantisch met z’n tweeen op vakantie, dus het spelletje wordt in stijl. Op ieder bruggetje dat we tegenkomen moeten we elkaar kussen. Natuurlijk komen we dan geen bruggetjes meer tegen. Tot een paar kilometer voor het einde er nog een stuk of 10 bruggetjes komen….

Vermoeide voeten, pijnlijke spieren en schrale lippen is ons deel van de tweede dag in Luxemburg.

De volgende dag rollen we krakend en piepend het bed uit. We houden ons sterk en laten het elkaar niet weten maar lichaamstaal kun je niet verbergen. Het wordt dus geen sportieve dag, nee we duiken Luxemburg stad in. Een weinig spectaculaire stad met wel een aantal mooie gebouwen en winkels. Na een paar uur hebben we het wel gezien en besluiten de dag in het plaatsje Vianden. Een heel gezellig en touristisch plaatsje aan de voet van het gigantisch groot en mooi kasteel van Vianden. Door het grote aantal Nederlanders dat Vianden blijkbaar weet te vinden al die jaren, is de voertaal bijna Nederlands. We dineren lekker aan de rivier de Sure die het stadje doorkruist.

Het valt me op dat vandaag maar ook de andere dagen we weinig of geen mensen tegenkomen of zien in de straten en huizen. Buiten de toeristen en personeel in de winkels en restaurants. Ik verdenk Luxemburg er dan ook van dat het geen land is maar een park, een natuurpark. Een beetje zoals die HBO serie Westworld waarin mensen in een western omgeving terechtkomen en zich daar vermaken met de omgeving en de mensen. In de serie zijn de mensen robots, hier in Luxemburg zijn het wel echte mensen, denk ik…. Aardige mensen in een rijk park gezien de kwaliteit van wegen, huizen en hoe schoon alles is.

Het was een spontaan idee om met m’n meissie naar Luxemburg te gaan, maar dit idee is helemaal goed uitgepakt.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :108

Een spontaan idee

EOok ik ben overstag gegaan. Ook ik heb mijn leeftijd geaccepteerd. Na Monique ben ik ook op de electrische fiets overgestapt. Als ik samen met Monique ging fietsen, was het snelheidsverschil tussen haar electrische monster en mijn conventionele tweewieler erg groot. Het werd dus tijd en die tijd was nu gekomen. 

Een fiets gekocht bij Stella in Den Bosch die ik binnen een week kon ophalen in Nunspeet. Als ik hem in Den Bosch zou willen ophalen, zou ik 4 tot 6 weken moeten wachten dus die beslissing was snel gemaakt. In een onbewaakt moment stelde ik aan Monique voor om fietsend van Nunspeet terug te fietsen naar Den Bosch. Ik ging er vanuit dat Monique met een reactie zou komen: “Doe effe normaal joh, we gaan toch niet zo’n eind fietsen?”. Maar nee, ze zegt: “Okay, da’s goed!”.

Afgelopen dinsdag was het zo ver: Met de fiets van Monique in de achterbak, brengt Joyce ons naar Nunspeet. Ruim 105km zou de fietstocht gaan duren, maar de electrische fietsen hebben een actieradius van 150km dus daar zal het niet aan liggen. Ik heb maandag nog even gebeld naar Stella om zeker te zijn dat ik een volle batterij zou hebben dus dat ze hem volledig  zouden opladen.

Om 10.00 uur komen we in Nunspeet aan en we laden de fiets van Monique uit de auto. Ik vraag aan Monique de fietssleutel maar ze zegt: “Hoezo die heb jij toch?”. “Nee die heb ik niet, ik neem aan dat jij die hebt!”. Ik heb de fiets op slot in de auto gezet in de veronderstelling dat Monique haar sleutel heeft. Dus niet…..

We staan te balen en blijkbaar valt dit gedrag op. Er komt een Stella medewerker op ons of om te vragen  of hij kan helpen. Ik leg hem de situatie uit en hij zegt: “Geen probleem, we gaan u helpen”. “Heb je een loper dan?” braag ik. Ik krijg een mompelend antwoord als hij met de fiets aan de hand zich van ons af beweegt. Ik ben benieuwd hoe hij ons gaat helpen. We lopen met de fiets naar de service afdeling en de dienstdoende medewerker is vol begrip en denkt in oplossingen, een man naar mijn hart. “Oh dat regel ik wel”. “Maar hoe doe je dat dan, heb je een loper, dan?” probeer ik mijn logische vraag nog een keer te lanceren. “Nee, die moet ik losslijpen”, zegt hij zonder blijkken of blozen. Gezien het feit dat er geen andere oplossing is, zie ik de vonken al van de fiets afspetteren. Ik laat Monique bij haar fiets achter en ga alvast mijn nieuwe fiets ophalen want daar kwamen we tenslotte voor.

Mijn fiets staat onder een feestelijke tent buiten te wachten en onder het genot van een dampend kopje koffie in de frisse ochtendwind legt de medewerker de werking van mijn  electrische stalen ros uit. Ik vertel hem van ons plan om ruim 100km naar Den Bosch te fietsen. “Ik heb de batterij direct vanochtend op de lader gelegd”, stelt hij mij gerust, “Want dat hadden ze me al doorgegeven. Ik denk echter niet dat hij vol genoeg is voor 100km”….. De teller geeft 48km actieradius op standje 5 aan. Omdat Monique nog bij de servicebalie is, leggen we de batterij terug op de lader. Joyce is inmiddels vertrokken met de auto dus er is geen andere weg terug dan met de fiets.

Terug bij de service balie aangekomen deel ik mijn teleurstelling over de accu capaciteit. De in oplossingen denkende medewerker heeft direct de oplossing paraat: “Al je via Houten fietst, kan ik wel een leenaccu regelen voor je die je in Den Bosch weer kunt inleveren”. Houten ligt gevoelsmatig tussen Nunspeet en Den Bosch, dus het klinkt als een goed plan. We kopen nog een nieuwe fietstas voor Monique en een kettingslot voor mij. 

Het is inmiddels 11:00 uur als we op weg gaan. Bij vertrek geeft de teller een bereik aan van 65km op de laagste accustand en Houten is 79km fietsen en niet op de helft dus. De medewerker heeft aangegeven dat de fiets zonder accu als een normale fiets rijdt, dus we gokken het er op en gaan het ongewisse avontuur tegemoet.

Het is een frisse ochtend en de fiets rijdt heerlijk als we ons door het Veluwse landschap voortbewegen. We rijden door prachtige bossen, leuke dorpjes en grote heidevelden. Jammer genoeg zijn alle terassen gesloten dus we genieten van onze thuis gesmeerde krentebollen en bananen op de bankjes langs de weg.

De frisse ochtendtrip ontpopt zich tot een koude tocht door het wegblijven van de zon en een stevige tegenwind. Monique heeft nog net geen blauwe lippen, maar door haar 27kg gewichtsverlies, is haar natuurlijke isolatie verdwenen en heeft ze het steenkoud. We kopen onderweg een vliesttrui en alhoewel het daarna wat beter wordt blijft ze als een tenger bloempje haar best doen de sfeer er in te houden, zonder succes….

Zoals zo vaak met batterijen, gaat ze ook hier sneller leeg dan je denkt. Het verschil bij vertrek van 14km dat ik tekort ga komen aan het einde loopt gestaag op naar 24km. Monique moet zich met fietsen inhouden omdat ik op standje 1 moet blijven rijden. Door dit verschil fietsen we niet synchroon, we fietsen al 60km en houden ons sterk, maar de twijfel begint toe te slaan zonder het uit te spreken. Ik begin mijn benen toch wel te voelen. Ik word regelmatig attent gemaakt door een bundeltje spieren aan de linkerkant van mijn dij die aandacht vragen. Ze doen dat door regelmatig een pijnscheut naar mijn hersenen te sturen waarop ik reageer met de gevleugelde uitspraak: “Au”.

Dan is het zo ver, we hebben 61 km gereden als mijn bereik op nul is aangekomen. De accu is leeg, de teller op nul en nog 20km te gaan voordat we in Houten aankomen. Alhoewel de teller op nul staat, valt me het fietsen nog niet tegen. Als echter 2km later het display uitvalt omdat het laatste beetje vermogen de batterij heeft verlaten, blijkt dat  het motortje dan pas uitvalt. Alsof er iemand met rolschaatsen aan mijn bagagedrager is gaan hangen, zo zwaar voelt het plotseling. Een kilometer later beginnen mijn benen echt te verzuren. Nog een kilometer later geeft Monique aan al een tijdje buikpijn te hebben en wordt het tijd de stalen rossen aan de kant te zetten en elkaar eens goed in de ogen te kijken. Dit is het moment om ons af te vragen waar we in godsnaam mee bezig zijn? Hebben we iets te bewijzen, aan onszelf of aan een ander? Hebben we er nog plezier of zin in? Als alle vragen met Nee worden beantwoord komt de kracht van Monique naar boven die een plan B heeft uitgedacht. Ze heeft een paar dagen geleden haar vader gebeld om te vragen als we het niet redden of hij ons zou willen komen halen. Daar zou ik niet zijn opgekomen, dus we bellen Paul op die ons een uurtje later bij de McDonalds in Huis ter Heide in de buurt van Zeist op komt halen. 

Een spontaan idee? Niet doen, gewoon niet doen….

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :141

Het zorghart

Regelmatig maak ik me druk over het feit dat mijn partner Monique zoveel voor ons doet. Zoveel zaken voor ons regelt, niets is te veel werk. Naar de in puberleeftijd verkerende kinderen toe nog steeds het boterhammetje smeren ‘s-morgens. Is de melk op: “Mam de melk is op!”, niet zelf in de schuur achter halen want Monique is er. Ook ik wordt lui en verwend van dit gedrag. Regelmatig zeg ik dan ook: “Laat die kinderen dat toch zelf doen!”. “Ach dat hoeft toch niet” is de standaard reactie van Monique vaak. Soms een kleine glimlach waarachter schuilt dat ze het wel weet, maar niet anders kan.

Pas een paar weken geleden begreep ik het eigenlijk pas. Toen viel het kwartje pas toen Monique, al jaren in de zorg werkend, werd medegedeeld dat ze in het Corona Zorg Centrum in Vught zou gaan werken. Zonder aarzeling werd deze mededeling ontvangen en ten uitvoer gebracht. Natuurlijk een beetje spannend, maar van aarzeling geen sprake.

Als je zo met je medemens kunt omgaan ben je een held. Als je zonder aarzeling je bloot wilt stellen aan een onbekende ziekte om anderen te helpen, ben je een kanjer. Als je zo in het leven staat heb je een goed hart, heb je een zorghart.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :160

De overgang

Hoe lang hou je dit vol? Hoe veel kun je hebben als mens zijnde, hoe kunnen wij mannen dit nog volhouden? Vragen waarmee ik al weken rondloop zonder het antwoord te vinden.
Toen ik vijftig werd, heb ik dat feit gedragen als een man zoals mannen dat doen. Het feit accepteren en doorgaan. Niet te lang bij stilstaan en niet terugkijken want dat heeft toch geen enkele zin. Nu Monique bijna vijftig wordt, ben ik het slachtoffer van haar fase in dit leven. Zeker, een relatie is geven en nemen, er voor elkaar zijn en nog meer van dat soort goedbedoelde onhandigheden. Maar dat overgang gedoe, daar hoef ik toch geen last van te hebben? Of ik het met haar twee dochters al niet zwaar genoeg heb.

De balans in ons huis is compleet verstoord nu mijn twee zoons en dochter op zichzelf wonen en Brian bijna bij zijn vriendin woont. Een gezin balans van drie vrouwen en een man is niet gezond, dat snapt iedereen. Gespreksonderwerpen waar je niets mee kunt, TV programma’s die totaal niet matchen en een ontoegankelijk badkamer als gevolg van overtollig maandverband, smeerseltjes en shampoos.

Gewelddadigheden ook. Toen ik laatst Jessie een opvoedkundige correctie moest geven. Ik geef haar een soort van kieteldood als even daarna Joyce zich met haar volle gewicht op mij stort om vervolgens haar ivoren wachters in mijn vlees te plaatsen. Als je dan denkt dat Monique mij te hulp komt, kom je bedrogen uit. Monique heeft het te druk met de overgang en is met haar zoveelste opvlieger bezig. Het zweet breekt haar aan alle kanten uit als ze zich van overtollige kleding ontdoet.

Dan moet ik het maar van mijn nachtrust hebben, het enige waar niemand iets tegen kan doen. Totdat ik vannacht in een keer wakker schiet van een valwind die zich in onze slaapkamer aan het ontwikkelen is. Ik kijk verschrikt rond of er een raam open staat en een winterstorm zich een weg naar binnen baant. Nee, het raam is dicht, maar Monique heeft met een plotselinge actie de dekens van zich afgegooid om zich met een handwaaier koelte toe te waaien om haar zoveelste opvlieger de baas te worden. Als dit tafereeltje zich nog twee keer die nacht voltrekt, snak ik naar haar volgende overgang, die komt toch wel he?

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :86

Een heerlijk feestje

Carnaval, het blijft een bijzonder feestje. Een feestje dat veel mensen niet begrijpen en tegelijkertijd enorm veel mensen vele dagen plezier geeft. Een feestje wat met weinig ingrediënten makkelijk zes dagen is vol te houden. Je hebt muziek nodig, een leuke groep mensen en een plek waar je een drankje kunt drinken, meer is het niet. Verder gewoon lekker, lekker lopen van cafeetje naar cafe.

Bijzondere contacten tijdens carnaval waar iedereen geïnteresseerd is in elkaar en je heel makkelijk contact maakt. Je spreekt mensen die je alleen met carnaval ziet, je ontmoet ouders waar onze kinderen vroeger veel met hun kinderen hebben gespeeld, zonder dat wij ouders elkaar toen hebben gesproken. Bijzondere mensen die openhartig spreken en zich kwetsbaar durven op te stellen, heerlijk. 

Ondanks het smerige weer is het toch enorm druk in ons Oeteldonk.  Veel mensen die het weer trotseren en zich niet laten weerhouden. Ik had het maandag wel een beetje gehad. Ik  had besloten dat ik dinsdag, de laatste dag van het carnaval, thuis zou blijven. Rond 16:00 uur was iedereen de deur uit en ik had zo’n zin in boerenkool met worst, dat ik die in de supermarkt ben gaan halen. Lekker in m’n eentje met beide voeten op de bank. Een vette Netflix film op en verder niks. Monique was wel in de stad, die is niet te stoppen. De kinderen in de stad of werken, ik lekker niks.

Dan komt de kracht van Whats App en Carnaval. De ene groeps app komt tot leven als er wordt afgesproken wie, hoe laat en waar ze afspreken, ik hou me afzijdig, ik ga niet. De familie app laat weten dat ze willen meeten later die avond, ik blijf stil. Een vriendin laat van zich horen en vraagt waar ik blijf….. Monique roert zich ook in het digitale geweld en voor ik het weet sta ik in vol ornaat in de bushalte aan mijn beugelflesje Schrobbelaer te nippen als ik in de wind en regen sta te wachten op de bus…..

Ik sta later die avond met mijn zoons en hun vrienden in de kroeg en beleef het zoveelste prachtige carnavals moment, wat een heerlijk feestje.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :91

Op weg naar mars

Het percentage vrouwen is in ons gezin tot recordhoogte gestegen. Jeffrey en Kenny wonen al jaren op zichzelf en sinds Brian verkering heeft, beperken de contactmomenten zich tot het droppen van de vuile was, om na een korte begroeting zijn mannelijkheid achterna te lopen en weer terug te keren naar zijn vriendin. Kayleigh heeft al jaren haar heil gevonden in Amsterdam, waardoor ons gezinnetje zich heeft getransformeerd tot drie vrouwen en ik. De mannen hebben me verlaten.

De overmaat aan vrouwelijk schoon heeft ook haar voordelen, zeker. Monique die haar moederlijk instinct niet kan onderdrukken en ons veel te veel verwend. Joyce die hetzelfde instinct projecteert op de hond Skye (ook een vrouw), en Jessie die hetzelfde doet op die andere haarbal Coco (mannelijk hond met sterk ontwikkelde vrouwelijke kant).

Echter in de strijd van drie tegen een, zie je het huis langzaam vervormen van natuurlijke kleuren tot een roze gloed van hondenjurkjes, maandverband en dekentjes waaronder de dames zich schuilhouden alsof de hongerwinter zich in onze woonkamer heeft genesteld.

Nu ben ik met drie zussen vroeger wel gewend aan dit overtal, maar hoe kun je als man jezelf ontwikkelen in deze tsunamie van oestrogeen? Hoe kan ik mijn douche schuim nog een plek in de badkamer geven als die moet concurreren met 6 douche gels, 9 haarshampo’s, 4 verschillende conditioners, curly shizzel en ik weet niet wat nog meer flesjes die op de rand van de douchebak staan? Hoe kan ik scherp blijven en mijn taak als man uitvoeren als onderwerpen als voetbal, formule 1, oorlogfilms en Netflix series niet gedeeld kunnen worden?

Monique en ik zitten wat televisie kijken betreft niet op een lijn. Buiten Expeditie Robinson, Wie is de mol en de Voice, is er niets wat wij samen delen op TV. Gisteren zag ik tijdens het zappen een man vertellen dat hij zo eenzaam was omdat hij altijd alleen op de bank TV moest kijken. Als Monique ‘s-avonds moet werken, kan ik een klein vreugdesprongetje niet onderdrukken omdat ik de bank dan voor me alleen heb. Controle over de afstandsbediening, Maarten taking back control. Heerlijk een sience fiction film kijken over een missie naar Mars, hoe mooi moet het daar zijn…..

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :99

Hulde aan de NS

Hulde aan de helden van de wereld, hulde aan de mensen die naast hun normale werk iets bijzonders voor elkaar krijgen. Te weinig hoor of lees ik de overwinningen, de successen en de positieve ontwikkelingen in de maatschappij. Ik volg de actualiteiten en werd de afgelopen weken weer een paar keer onaangenaam verrast door de nieuwsverslagen. Frans Timmermans bijvoorbeeld die vanuit Europa eindelijk tot een Green Deal plan is gekomen wat met zijn kenmerkende enthousiasme wordt gedeeld aan ons Europeanen. Zonder de inhoud echt te kennen springt de pers er op om de beren op de weg te gaan zoeken: “Willen de burgers wel meebetalen? “Oost Europese landen willen niet meedoen.” “Is het wel genoeg?” Beren op de weg en geen enkel positief geluid over een ambitieus plan om gezamenlijk onze planeet proberen te redden. Ik zeg: Hulde aan Frans Timmermans!

Onderzoekers hebben de tramaanslag van Utrecht in maart van dit jaar, onderzocht en zijn tot de conclusie gekomen dat het hele proces vrij goed is gegaan. Burgemeester en hulpdiensten hebben kordaat opgetreden en buiten een paar verbeterpunten in de communicatie naar de burgers toe, is alles goed gegegaan. Denk je dat er iets positiefs wordt gemeld? Nee, er wordt doorgezaagd op de verbeterpunten en waarom dit niet goed was. Ik zeg: Hulde aan de burgemeester van Utrecht.

Na een heerlijk weekje in Dubai met de familie reisde ik afgelopen week terug naar Den Bosch. Bij aankomst op het station van Den Bosch gaan we nog even een hamburgertje eten wachtend op de bus die pas over 20 minuten zal arriveren. Ik ga betalen en pak mijn portemonnai. Toch, ik pak toch mijn portemonnai? Geen portemonnai! Kak, waar is mijn mapje met drie betaalpassen, twee creditcards, laadpas, rijbewijs, kentekenbewijs, een vijftal minder belangrijke passen en contant geld?
Ik ga na wanneer ik hem voor het laatst heb gebruikt. Bij de douane in Dubai had ik hem nog. Tijdens de reis via het vliegveld van Dubai, het vliegtuig, Schiphol, de trein naar Utrecht, via een overstap naar Den Bosch heb ik hem niet meer gebruikt. Paniek, balen en verwijten naar mezelf toe maken van me meester. Het zweet breekt me uit en diezelfde avond blokkeer ik al mijn passen en bestel ik nieuwe. Ik geef de vermissing door aan Schiphol en de NS, je weet maar nooit.

Een dag of 5 later valt er een brief op de mat, van de NS. “Goed nieuws!” begint de brief die op 10 december binnenkomt. “We hebben uw portemonnaie gevonden! Ik kan hem tot 9 december ophalen in Alkmaar, gisteren dus…… Daarna zal het mapje naar het distributiecentrum worden gebracht en zal het nog drie weken duren voordat ik hem krijg toegestuurd. Het is 16:30 als ik de NS bel om ze te confronteren met mijn onmogelijke missie. Ze gaan bellen met Alkmaar om te zien of het mapje misschien nog in Alkmaar ligt. Na een paar minuten hoor ik dat het er nog ligt, dus ik kan het vandaag nog tot 18:45 ophalen als ik wil. Het is inmiddels 17:00 en Google maps geeft een aankomst aan om 18:35. Ik besluit de gok te wagen en spring in de auto. Ik negeer de maximale snelheid en andere verboden en om 18:35 sta ik in het centrum van Alkmaar. Ik sprint naar de service balie van de NS en twee lieve dames van middelbare leeftijd staan me lachend op te wachten met de woorden: “Meneer van Teeffelen, wat zij we blij u te zien!”. “We waren bang dat u het door de spits niet zou halen!”. Hulde aan deze lieve mensen, hulde aan de NS.

Hulde aan de mooiste Familie van de wereld

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :87